Daha kaç geceler böyle sessiz, böyle sensiz yaşayacağım? Bilmiyor musun ki
Ey yar, beni ne çok mahvediyor uzaklığın, ne çok bölüyor kalbimi kalbin...
Bir gece daha başlıyor... Önümde upuzun yaşayacağım bir gecem, bir
Karanlığım daha var. Saatlere, saniyelere gireceğin; damarımdaki kanıma
Kadar işleyeceğin bir gecem daha başlıyor... Bir gecem, bir sevdam daha
Başlıyor ama yazık ki gözyaşları Mac giren olmayacaksın yinede.
Beni artık acılarımla baş başa bıraktı ağlamalarım. Gözyaşlarım bile beni
Terk etti. Sen geldiğinden, sen olduğundan beri tüm her şey beni terk etti. Ben
De tükettim onları zaten. Evet, artık geceleri uyuyamıyorum. Karanlıklar
Başlar başlamaz başlıyor kalbimin ağlamaları. Önceleri onları dinlemeye,
Onlara ses vermeye çalışıyordum. Fark etmiyormuşum gibi davranıyordum. Sırf o
Karanlık geceyle yüz yüze gelmemek için.
Biliyordum o yalnızlığı yaşamam gerekiyordu. Bir insan arıyordum yanımda,
Geceyi bana unutturacak.
Onun iyi, güzel ve çirkin olması da önem taşımıyordu. Yeter ki olsun
Yanımda. Olsun ki gece üzerime gelmesin. Yanımda birini görüp
Vazgeçsin benden. Veya yanımda birileri olsun da unutayım istiyordum SENİ.
Biliyordum ki geceyle yüz yüze kaldığım zaman Sevda dışında bir şey
Olmayacaktım. Sonra, sonra bu dönem de kayboldu. Yalnızlığı arayan,
Yalnızlığa özlem duyan oldum. O karanlık gecelerin ıssızlığına gömülmekten
Kaçamaz oldum. Çünkü onlar da seni buluyordum. Çünkü bana gündüzlerin
Veremediğini veriyordu geceler SENİ...
Gündüzlerde yoktun, aydınlarda yanımda yürüyen değildin. Ama geceleri öyle
Miydi? Geceleri yüreğimde yürüyordun ve ben adımlarında yaşayandım. Artık
Uyuyamıyorum. Hem de hiç mi hiç Ne kadar çabalasam da olmuyor. Bir garip
Ağırlıkla kâh seni bekleyerek kâh gelmeyeceğinden emin olarak geçiriyordum
Saatleri.
Seni yaşıyordum. Gecelerde yüz yüze kalıyorduk seninle. Gece vefalı, fedakâr
Bir anne gibi kucağına alıyor beni sabaha kadar götürüyordu. Zaman
Akıyor muydu, geçiyor muydu bilen değilim. Hiçbir zaman da bilen olmadım. Bu
Yaralarla, bu kanıma işleyen aşk yangınlarıyla sabaha nasıl kül olmadan
Varabiliyordum? Bilmiyorum gerçekten. Yanmaktan ateş olduğum bu gecelerde
Beni tüketmeyen neydi? Sevgin mi? Beni evirip çevirip kora getiren
Söndürmeyen neydi? Bağrımdaki yangından neden yok olmuyordum? Beni sabaha
Vardıran geceler miydi yoksa?
Geceler Benim gecelerim. Senin gecelerin... Seni yaşadığım Geceler.
Gönlümde bir derin yarasın sen! Bu gecelerde de çok şey istedim bir şeyler
Yapabilmeyi. Elime çoğu kez kalem kâğıt alıp seni yazmayı istedim. Olmadı
Ama. Kalbim seninle öylesine doluydu ki her hareketim sönük kalıyordu. Ben
Çaresizliği kapılıp gidiyordum. Ne yaptığımı bilmiyordum. Saatlerce,
Saatlerce oturup seni düşünüyordum. Kalbimde bastırmaya çalıştığım
Duygularıma ilk olarak geceleri yaşama hakkı veriyordum. Herkesten gizlemeye
Çalıştığım o korları gecelere çıkartıyordum sanki. Gecelerden saklamıyordum
Hiçbir şeyi. Gecelerle paylaşıyordum ve geceler sarıyordu beni. Beni alıp
Sensizliğin okyanusunda boğmuyordu. Beni sensizliğin zirvesinde, en uç
Noktasında aşkın sonsuzluğuna götürüyordu.
Artık bu geceleri sevmeye başlıyorum. Bana seni getiren geceler... Benim
Gecelerim onlar... Benim senlerim benim yalnızlıklarım, benim aşklarım
Diyebildiğim gecelerim. Evet, artık uyuyamayan, ağlayamayan gözlerime
Ağlamıyorum. Gecelerimi de feda ediyorum sana. Gündüzlerde
Söyleyemediklerimi gecelerde haykırıyorum. Ve uçsuz bucaksız seviyorum
Seviyorum.
Artık uyuyamıyorum, evet. Uykular haram oldu bana senden sonra. Hem nasıl
Uyuyabilirim ki? Gözlerin var artık gecelerimde, senin gözlerin senin
Karanlık gözlerin. Hiç görmediğim gözlerin. Sanıyorum ki artık sana
Yalnız ben değil, geceler de vurgun! Beni böylesine koynuna alışı,
Karanlığında bunca aydınlatması neden? Evet, sen öyle güzel, öyle güzelsin
Ki, geceler de seni sevdi. Öyle ki sana ihanet edip de seni
Yaşamıyormuşçasına uyumaya, gözlerimi yummaya çalıştığım zaman hemen
Giriveriyorlar içime ve seni getiriyorlar bana. Gözlerimi öyle bir açıyorlar
Ki bir dehasına kapayamıyorum bile...
Ve ağlayabilmeyi diliyorum bazı geceler. Bunu gecelerden sonsuza diliyorum.
Ağlasam, doyasıya hıçkırırcasına ağlasam belki seni bir parçacık olsa unutur
Ve kendi içime gömülür birazcık gözlerimi yumabilirim diye düşünüyorum.
Sabahları uykuda yakalayan olmaktan çıkıp, sabahları uykuda bulunan olmak
İstiyorum. Bunun için istiyorum ağlayabilmeyi. Sana olan özlemimi, içimde
Bir dağ kadar ululaşmış hasretini belki bir parça dindirebilirim diye
Düşünüyorum. Belki seni birazcık gömebilirim de yüreğime, rahatlarım diye
Umuyorum olmuyor.
Ağlamaya çalışıyorum, ağlamalarım bana isyanlar ediyor. Geceler bana bu
İsteğimi vermiyor. Ne zaman ağlasam yalnızca ve yalnızca bir iki gözyaşı
Olup kalıyorsun gözlerimde. Gözlerimde donan birkaç damla yaş oluyorsun, o
Yaşları da sarıyor geceler. O yaşlarla birlikte alıyor yanına geceler
Beni... Geceler unutmamı istemiyor seni, geceler bana ihanet ediyor. Geceler
Senden yana sevdiğim, geceler seni yaşamamı istiyor. Sözümü dinlemiyor.
Güneşi özlediğim oluyor arada bir. Yeter diyorum bunca yıldızla arkadaş
Olduğum. Seni unutup da yıldızları gördüğüm anlar olursa tabii. Beni böyle
Gördükleri zaman anlamıyor insanlar. Nasıl böyle saatlerce kalabildiğimi
Sorup duruyorlar. Böyle tüm dünya uyku içindeyken benim nasıl karanlığın
İçinde bakışlarımı dayattığımın sırrını anlamıyorlar. Ve onlar bilmiyorlar
Ki içim bir kordur... Tüm dünya, tüm tabiat susmalarda ve uykulardadır belki
Ama benim yüreğimde gizlenmektedir tüm dünya... Ben içime tüm insanları,
Tüm milyarları almışım. Farkında değiller. Herkesi ve her şeyleri sığdırmışım
İçime. Bir sen sığmıyorsun, bir seni sığdıramıyorum kalbime,
Bilmiyorlar... Ve senin uzaklığın ve senin gece kadar olan uzaklığın... Bana
Öyle uzak öyle yabancısın ki sevdiğim, seni senden istemeye korkuyorum.
Geceleri bu yüzden seviyorum. Seni sevmeme engel olmuyor, seni bana
Getiriyor... Ve seni gecenin karanlığında buluşumdandır seni gündüzleri
İstemeyişim. Evet, sevdiğim bana her şeyden ve herkesten uzaksın. Herkesin
Yaşamına giriyor, her şeyi paylaşıyorsun insanlarla... Ama bana gelmiyorsun.
Ama sitem bile etmiyorum... Sana söyleyecek söz bulamıyorum. Söyleyecek
Bir şeyler arasam ve bulsam biliyorum geceler alır onu elimden, dilimden de.
Sana söyleyeceklerimin hesabını yapsam sabahlar buna izin vermez. Ve ben
Seni yaşıyorum. Olsa sana BU SEVGİYİ YAŞA diyebilirim. Gel birlikte
Yaşayalım demeye dilim varmaz. Geceler bunu bırakmaz yanına. Kaybettiğim
Değilsin. Ben seni hiç yitirmedim. Çünkü içimde taşıdığımdın hep. Benden bir
Parça oldun sen. Ben kendimi yitirmediğim sürece sen de kaybolmayacaksın.
Evet, seni anlamakla, seni yaşamakla, seni sevmekle geçirdiğim bu gecelerde,
Sabahladığım bu gecelerde, benden çok uzaklarda bulunan sana uykularında bir
Rahatlık veriyorsa sevdam, ne mutlu bana. Gecelerim... Sarın yaralarımı
Geceler demiş bir şair. Beni bu geceler mahvetti desem haksızlık mı ederim
Onlara. Beni sen mahvettim desem yalan olur bu. Ama beni bu geceler,
Geceleri de bana musallat eden sensin. Senin sevdanla başladı gecelere sevda
Yazmam. Sevda masalı okumam bundandı. Ben bu gecelerde tüm karanlıkları
Dağıtabilirim. Bana hüzünlerini, bana acılarını ver sevdiğim. Ver ki senin
Acılarını da ortak edeyim gecelerime. Ver ki gecelerle kavgalı olayım. Şimdi
Seni getirdikleri için onlara ses bile çıkarmıyorum. Sen yaşadığımsın,
Yaşatanımsın. Sevdamsın sen... Belki ben anlatamıyorum ama geceler bu
Sevdaya şahittir. Çünkü artık onlarda bu aşka ortak oldular. Belki benden
Bile çok seviyorlar seni. Ben seni hiç mi hiç gözlerimle bitirmek istemedim.
Ve gecelerin içinde, gecelerle birlikte hep sevdim seni... VE HEP
SEVECEĞİM...
Ne kadar birlikte olamayacağımızı bilsem de Ben ve Gecelerim Hep seveceğiz
Seni...
