Sen bilmedin

SEN BİLMEDİN

Sen hiç bilmedin ama,
ben hep sevdim seni sensizlikte
Her gülümsediğinde,
nazlı ceylanlar inerdi
yüreğimin umut pınarlarına
Uğur böcekleri uçuşurdu ansızın
Yüreğimin gökyüzünde

Sen hiç bilmedin ama,
bir derdin olduğunu anlardım
gözlerin daldığında...
içim titrerdi,
düşman kesilirdim seni incitenlere,
hüzün dalgaları vururdu
Yüreğimin sahillerine

Sen hiç bilmedin ama,
seni her düşündüğümde
yıldızlar sevgiyle gülümserdi
yüreğimin semalarında
Keyifle uyanırdı düşlerim
Alaca şafaklara

Sen hiç bilmedin ama,
gözlerin gözlerime değdiğinde,
yeşerirdi ruhumun yanıkları
Baharı yaşardım hazanlarda
sevda kuşları konardı
yüreğimin üstüne

Sen hiç bilmedin ama,
“Naber” dediğinde,
denizine kavuşan martılar gibi
çığlık çığlık, kanat çırpardı sevinçlerim
Büyülü bir el değmis gibi
silinirdi bütün hüzünlerim,
günüm aydınlanırdı sürekli
güneşim batmazdı dağlarda...

Sen hiç bilmedin ama,
kabul etmek istemesen de,
kıs ortasında düsen şaşkın cemreler gibi,
zamansız düşmüştüm sevdaya
Ben çoktan geçmiştim o yolları ama
mümkün değildi geri dönüşüm
Bilirdim ki imkansızlık vardı
Ağlardım kuytu yerlerde

Sen hiç bilmedin ama,
ardından sürekli yas tuttum
uzaklara gittiğimde
Tutunacak bir daldan mahrum kalan
sarmaşıklara dönüyordum
Köksüz kalıyordum
öksüz kalıyordum
sensiz kalıyordum
su koskoca dünya da !...