kendimden yoruldum

KENDİMDEN YORULDUM
Gülümseyen maske takmaktan,
içim kan ağlarken insanlara gülmekten
Çok hırçınken bile sakin olmaktan
Hıçkırarak ağlamak isterken,
Gözyaşlarımı içime akıtmaktan...!
Yoruldum...!
İçimden dağlara, denizlere,
Hoyratça esen rüzgara, toprağa, kuşlara,
"Seviyorum" diye haykırmak isterken, susmaktan Yoruldum...!
Mavinin her tonunda kaybolmak isterken,
Siyaha esir olmaktan yoruldum...!
Kendimden yoruldum...!
Hep güçlü olmak ne zordur...
Hep sorumluluk sahibi olmak...
Ruhum yoruldu...!
Çok zor, yoruldum...!
Çabuk tükettim ömrümü.
Dünümü...!
Bugünümü...!
Yarınlarımı...!
Umutlarımı...!
Duygularımı...!
Geri dönüşü olmayan bir tüneldeyim sanki...
Bir hayat oyunumuydu bu; oyunun adı hayat mıydı?
Oyuncular da Ben! Ve Sen!.. miydi. Böyle mi olmalıydı
Yardımcılarımızda Sevgi, şefkat, acı, hüzün, özlem, hasret, ayrılık ve mutsuzlukmu?
Konumuz da Herseye rağmen umut olsun...!
Kendimden yoruldum..
Artık tutunduğum, güvendiğim,
Yanındayken kendim olduğum,
Maske takma ihtiyacı hissetmediğim,
Ağlamak istediğimde;
Fırsat verince özgürce ağladığım,
Haykırmak istediğimde sevgimi;
Sınır tanımadan haykırdığım, sen varsın...!
Artık hayat oyununun ikici perdesini açtım...
Her yer ışıl ışıl...
Dağınık saçların,
Güzel gözlerin acı da olsa sözlerin umudum...
Senin sevgin şefkatin yarınlarım...
KENDİMDEN YORULDUĞUM YERDE, SENİ BULDUM...! BEN!!!