Umutlarim vardi
Baharları bilmedim ben şimdiye kadar,
Yaşamadım ki hiç baharı.
Kırları; bilmedim. Kır çiçeklerini hiç koklamadım,
Başıma taç yapıp takmadım onlardan hiç.
Arıların o çiçekten o çiçeğe koşuşturmalarını görmedim hiç
Görmedim ben arı ve çiçeklerin aşklarını nasıl yaşadıklarını
Benim zamanım hep yaprak dökümü oldu
Hazan mevsimiydi hep mevsimler bahar yoktu arasında.
Sararan kuruyan yaprakların dallarından kopup yerlere savruldukları mevsimdi hep.
Yerlerde ayaklar altında kalıp toz duman oldukları zamandı.
En çok ne özlediğimi bilmedim hiç
Bilmedim neyi beklediğimi.
Düşlerim, hayallerim olmadı hiç
Güzel rüyalar görüp anlatamadım
Anlatamadım kimseye.
Umut!... O da ne ki?
O nu hiç tanımadım
Bir umutla karşılaşamadım ki hiç
Umut bağlamadım ki hiç bir şeye
Hayatın gerçeği sandım hep
kabullenilmiş yaşam yenilgisini.
Sonunda bir rüya
Sadece bir rüya kendime getirdi beni
Umut vardı içimde artık, yeşil yeşil filizlenen
Rüyalarım vardı anlatıp paylaştığım
Kısacık yaşantımın son noktasına kadar
Peşinden koşabileceğim hayallerim vardı
Gideceğim vardı yollarına
Beklediğim vardı yollarını gözlediğim
Ağır hüzün kuşlarının konduğu da olsa özlem vardı,
Özlediğim vardı
Uğrunda ÖL dese öleceğim!..
